Wie ben jij, Amina?

Amina: “Ik kom uit Somalië. Uit een kleine plaats, Jamame. Mijn familie is niet zo groot. Ik heb één zus.” Amina’s zus vertrok jaren geleden uit hun dorp. Daarna hadden ze lange tijd geen contact. “Sinds 2015 heb ik haar niet meer gezien,” vertelt Amina. “Ik wist alleen: ik heb een zus.”

Wat gebeurde er met je ouders?

Amina wordt stil. Dan vertelt ze in eenvoudige zinnen wat haar leven plotseling veranderde. In 2023 werden haar ouders vermoord. “Samen,” zegt ze. Het gebeurde nadat een gewapende groep aandrong en haar vader weigerde mee te werken. “Ze wilden de meisjes pakken,” zegt Amina. “Mijn vader zei: dat mag niet.”

Haar moeder zag het gevaar en gaf haar één boodschap mee: weggaan. Nu.

Hoe ben je weggegaan?

Amina vluchtte eerst naar familie, maar ook daar was het niet veilig. Ze sliep er één nacht. Daarna werd duidelijk dat ze opnieuw moest vertrekken. Ze belandde op plekken waar regels en dreiging haar dagelijks leven bepaalden; niet praten met jongens, alles bedekken, binnen blijven.

Op een moment dat ze alleen was, greep ze haar kans. “Ik moest… rennen, rennen,” zegt ze. Ze vroeg een vrouw om hulp. Via via kwam ze uit bij familie in een grotere stad. Het is één van de momenten waarop Amina laat zien hoe ze, ondanks angst, telkens de kracht vond om door te gaan.

Hoe kwam je uiteindelijk in Nederland?

De reis verliep via meerdere landen per vliegtuig, boot en bus. Amina vertelt dat anderen veel voor haar regelden: vervoer, papieren, routes. Ze herinnert zich flarden: veel mensen, wachten, verder moeten. Ze denkt dat ze ongeveer een maand onderweg is geweest.

In 2023 kwam ze aan in Nederland. Ze belandde eerst in de opvang en verhuisde daarna meerdere keren. “Ter Apel, Den Helder, en nu hier,” vat ze samen.

Je zus was al die jaren weg. Hoe heb je haar teruggevonden?

Amina vertelt hoe ze in Nederland bleef rondvragen. “Als ik een Somaliër zag… dan vroeg ik: ken je dit meisje? Weet je haar naam?” Ze had geen foto, alleen een naam en een herinnering.

Tot er op een dag iemand iets zei wat haar hoop gaf: er zou een nieuwe familie zijn aangekomen, misschien hoorde haar zus daarbij. Amina mocht mee naar het asielzoekerscentrum.

Amina: “Toen ik daar kwam, zei ik: ik zoek mijn zus. En zij zei… ‘Oh, ik ken jou.’”

Ze herkenden elkaar meteen. “Jij bent mijn zus,” zei Amina. En haar zus zei hetzelfde terug. Na al die jaren bleek het toch waar: familie kan verdwijnen uit zicht, maar niet uit je leven.

Hoe is het nu, samen met je zus?

Amina’s zus woont vlakbij. Ze zien elkaar vaak meerdere keren per week. Als ze samen zijn, doen ze gewone dingen. Dat zegt Amina met nadruk, alsof juist dát het mooiste is.

Amina: “Praten. Koken. Mijn zus kookt altijd. Rijst, pasta… alles.”

Amina vertelt ook dat het leven van haar zus zwaar is geweest. Ze is alleen gevlucht en heeft veel meegemaakt. Nu is er eindelijk ruimte om weer gewoon zussen te zijn.

Hoe is jouw leven in Nederland?

Amina is opvallend positief. “Alles in Nederland is goed,” zegt ze. “De mensen zijn anders. Andere cultuur, het eten is anders. Maar goed.”

De grootste uitdaging is de taal. “Praten gaat… schrijven is moeilijker,” zegt ze. Toch gaat ze naar school, loopt stage en werkt bij de Action. Ze is trots op haar zelfstandigheid en ze spaart zoveel mogelijk.

Want Amina heeft een duidelijk doel: een eigen plek. “Ik ben er klaar voor,” zegt ze. Een eigen huisje, waar rust is en zekerheid.

Wat hoop je voor de toekomst?

Amina denkt even na. Dan zegt ze iets simpels, maar groots: doorgaan met opbouwen. Leren voor verpleegkundige, werken, sparen. En vooral: dicht bij haar zus blijven.

“Nu zijn we goed,” zegt ze.